Het optimisme en herstel dat in juli zichtbaar werd op de financiële markten, werd in augustus voorzichtig voortgezet. Beleggers reageerden positief op het groeiende vooruitzicht van renteverlagingen door de Amerikaanse centrale bank. Tegelijkertijd hielden geopolitieke spanningen en importtarieven de markten alert en wisselvallig.
Afgelopen maand laat zien hoe voorzichtig optimisme en onderliggende onzekerheid elkaar in balans houden. Dit evenwicht vertaalt zich in een markt die langzaam blijft herstellen maar nog wel duidelijke richting zoekt.
De maand augustus in het kort:
- De Fed hintte in Jackson Hole op renteverlagingen van hooguit een kwartje (0,25%). Dat gaf beleggers vertrouwen, maar tegelijk benadrukt dat de ruimte voor renteverlagingen beperkt blijft.
- Amerikaanse arbeidsmarktcijfers vielen flink tegen en werden naar beneden bijgesteld, waardoor duidelijk werd hoe broos de groei van de economie in de VS is.
- Frankrijk balanceert op de rand van een politieke crisis: het begrotingsplan van premier Bayrou stuit op massaal verzet en veroorzaakte onrust op de Europese markten.
- China kampt met zwakke binnenlandse vraag, een stagnerende vastgoedmarkt en geopolitieke spanningen rond technologie. Daardoor blijft de economische groei kwetsbaar.
Powell praat de beurs omhoog
Zoals ieder jaar kwamen in augustus centrale bankiers, beleidsmakers en economen uit de hele wereld bijeen voor het Jackson Hole Economic Policy Symposium. Een prestigieuze maar kleinschalige bijeenkomst in het Amerikaanse bergdorp Jackson Hole, waar niet zelden grote lijnen voor toekomstig monetair beleid worden uitgezet. Ondanks de besloten setting wordt er wereldwijd meegekeken: uitspraken van invloedrijke centrale bankiers kunnen immers directe gevolgen hebben voor de financiële markten.
Dit jaar stond het symposium in het teken van “Labor Markets in Transition: Demographics, Productivity, and Macroeconomic Policy”. Er werd volop gesproken over structurele veranderingen op de arbeidsmarkt, zoals vergrijzing, technologische ontwikkelingen en de gevolgen daarvan voor productiviteit en economische groei. De centrale vraag was hierbij: hoe moet het monetair beleid worden aangepast om daarmee om te gaan?
De meeste aandacht ging zoals gebruikelijk uit naar de speech van Fed-voorzitter Jerome Powell. Zijn boodschap was helder en zorgde voor opluchting op de financiële markten. Powell maakte namelijk duidelijk dat de Amerikaanse centrale bank afscheid neemt van het eerder ingezette beleid van “flexible average inflation targeting”, waarmee zij tijdelijk hogere inflatie toestond om eerdere uitschieters naar beneden te compenseren. Die koerswijziging komt niet uit de lucht vallen: volgens Powell is er nu behoefte aan een stabieler, voorspelbaarder inflatiebeeld.
Daarom zet de Fed vanaf nu in op het strikt handhaven van een inflatiedoel van 2%, zonder ruimte voor afwijkingen. Tegelijkertijd wees hij op toenemende frictie op de arbeidsmarkt: hoewel de werkgelegenheid nog altijd sterk is, neemt de productiviteit af. Dat maakt het voor de Fed lastiger om met scherp beleid koers te houden.
Wat beleggers vooral opviel, was Powells impliciete hint naar toekomstige renteverlagingen. Niet meteen en zeker niet fors, maar mogelijk wel in stapjes van 0,25 procentpunt, in de markt vaak een ‘kwartje’ genoemd. De boodschap: de Fed blijft alert, blijft reageren op nieuwe data, en kijkt vooral goed naar het evenwicht tussen risico’s op inflatie en risico’s op een afkoelende economie. Die nuance bracht rust. De Amerikaanse beurzen reageerden positief en zetten flinke koerswinsten neer na de speech
S&P 500 stijgt (in dollars) verder in augustus
Later in augustus kwam de Fed opnieuw in het nieuws, maar minder positief. Lisa Cook, een van de bestuursleden van de Fed werd door president Trump plotseling ontslagen. Officieel vanwege vermeende onregelmatigheden bij hypotheekaanvragen, maar volgens Cook zelf is er sprake van politieke motivatie. Haar ontslag, en de manier waarop dat ging, leidt tot bezorgdheid over de onafhankelijkheid van de Fed. Die onafhankelijkheid is namelijk een kernwaarde voor beleggers. Dat Trump ook in zijn tweede termijn opnieuw uithaalt naar Powell en de centrale bank, voedt het beeld dat hij invloed probeert uit te oefenen op het rentebeleid. En dat zorgt, zeker op de financiële markten, voor onzekerheid.
Of de rust die Powell met zijn speech bracht blijvend is, hangt dus niet alleen af van economische cijfers, maar ook van het politieke klimaat.
Werkgelegenheidscijfers verrassen en zetten de toon op de beurs
De beurs leek afgelopen maand in rustig vaarwater te komen, totdat er nieuwe werkgelegenheidscijfers uit de VS naar buiten kwamen. Die cijfers zorgden onverwacht voor een schok. In juli werden er in de Amerikaanse economie namelijk ‘slechts’ 73.000 nieuwe banen gecreëerd: aanzienlijk minder dan de 104.000 waar economen op hadden gerekend.
Weinig nieuwe werkgelegenheid in de VS in de zomerperiode
Op zichzelf is zo’n afwijking niet wereldschokkend. Maar de echte klap kwam door een herziening van de vorige maanden, waarbij bleek dat er zo’n 260.000 minder banen zijn gecreëerd dan eerder was gedacht. Herzieningen zijn gebruikelijk bij macro-economische data, maar deze was fors, en veranderde de interpretatie van de onderliggende trend.
Beleggers keken direct naar de Fed. Voor de publicatie van de cijfers hield de markt nog rekening met een kans van 38% op een renteverlaging in september. Na publicatie liep dat op naar 80%. Dat Powell in zijn speech hintte op een renteverlaging in september zal beleggers dan ook positief hebben gestemd.
Tegelijkertijd staat de Fed voor een ingewikkelde afweging. Want waar zwakkere arbeidsmarktcijfers wijzen op ruimte voor een soepeler beleid, wijst de inflatie in een andere richting. De producentenprijzen – een vroege indicatie van toekomstige inflatie – zijn in juli met 3,3% gestegen ten opzichte van een jaar eerder.
Op korte termijn lijkt de impact van Amerikaanse importheffingen nog beperkt, maar het risico op hardnekkige inflatiedruk neemt toe. En dat zet de centrale bank klem: verlagen om de economie te ondersteunen, of wachten om geen nieuwe inflatiegolf te ontketenen?
Voor beleggers kan dit leiden tot een verschuiving in de marktdynamiek. Tot nu toe zijn het vooral de grote technologiebedrijven die de beurs hebben voortgestuwd. Die vergelijking roept soms herinneringen op aan de dotcombubbel van begin deze eeuw, toen ook een handvol techspelers de markten domineerde. Toch is de situatie nu fundamenteel anders: de huidige giganten boeken miljardenwinsten en draaien op sterke bedrijfsmodellen, waardoor zij veel minder afhankelijk zijn van goedkope financiering.
Een mogelijke renteverlaging zou juist een andere groep bedrijven in de kaart spelen: de kleinere en kapitaalintensievere ondernemingen. Voor hen drukken de financieringskosten veel zwaarder op de balans. Een lagere rente kan daar verlichting brengen en het groeiperspectief verbeteren. Als dat gebeurt, kan het positieve beursklimaat breder gedragen worden en hoeven beleggers zich minder afhankelijk te voelen van een paar dominante techreuzen.
Mocht de Fed inderdaad de rente gaan verlagen, dan kan dat zorgen voor een breder herstel op de beurs, mits de economische motor blijft draaien. Want renteverlagingen helpen alleen als het vertrouwen in de groeivooruitzichten overeind blijft.
Met de Franse slag
De afgelopen maand draaide niet alleen om monetaire beleidskeuzes in de Verenigde Staten. Ook in Europa speelde politiek een grote rol, met Frankrijk dat in een crisis belandde die zowel in Parijs als op de Europese beurzen voelbaar was.
De Franse premier François Bayrou, nog geen negen maanden in functie, heeft aangekondigd het parlement op 8 september om vertrouwen te vragen voor zijn hervormingsplannen. De inzet: het begrotingstekort fors terugdringen en de staatsschuld beheersbaar maken. Een noodzakelijke stap, vindt Bayrou, want met een staatsschuld van 114 procent van het bbp en oplopende rentelasten vreest hij dat Frankrijk in een schuldencrisis belandt die ook het sociale en politieke bestel kan ontwrichten.
Zijn voorstel is ingrijpend. Onder andere het schrappen van feestdagen, het bevriezen van overheidsuitgaven en het realiseren van 44 miljard euro aan besparingen moeten het tekort terugbrengen van 5,4 procent naar 4,6 procent in 2026. Maar steun voor dat plan is er nauwelijks. Bayrou leidt een minderheidsregering en krijgt geen gehoor van oppositiepartijen op de flanken, zoals het extreemlinkse La France Insoumise van Mélenchon en het rechts-nationalistische Rassemblement National van Le Pen. Die partijen willen nieuwe verkiezingen.
Waar Bayrou op wil besparen
De kans dat Bayrou zijn motie van vertrouwen overleeft, lijkt klein. En daarmee komt niet alleen zijn positie op de tocht te staan, maar ook het vertrouwen van beleggers in de stabiliteit van Frankrijk. Het publieke verzet tegen de bezuinigingen groeit ondertussen snel. Volgens peilingen is meer dan 80 procent van de Fransen tegen het plan. Actiegroepen als “Bloquons Tout” roepen op tot landelijke stakingen, wat het risico op maatschappelijke onrust verder vergroot. Zeker met de ‘gele hesjes’ protestbeweging nog vers in het geheugen gegrift.
De reactie van de financiële markten liet dan ook niet op zich wachten. De Franse beursindex CAC 40 verloor ruim 3 procent in de laatste week van augustus, waarbij banken als Société Générale en BNP Paribas flinke klappen kregen. Ook op de obligatiemarkt was de onrust zichtbaar: de rente op Franse tienjaarsleningen liep op tot 3,5 procent. De risicopremie ten opzichte van Duitsland steeg naar het hoogste niveau van dit jaar.
Volatiele maand voor Franse beurs
Die onrust beperkt zich niet tot Frankrijk. Als tweede economie van de eurozone heeft Frankrijk een grote invloed op de stabiliteit van Europa. Beleggers vrezen een domino-effect, zeker nu er wereldwijd al onzekerheid heerst door tegenvallende groeicijfers en voorzichtigere centrale banken. De bredere Europese aandelenindex STOXX Europe 600 kreeg eveneens klappen, vooral in sectoren die gevoelig zijn voor politieke risico’s zoals financiële instellingen.
Bayrou zelf blijft vasthoudend. Volgens hem is niets doen het grootste risico. Maar de kans is groot dat hij zijn politieke lot niet in eigen hand houdt. Als zijn regering valt, ontstaat er een machtsvacuüm in een toch al gefragmenteerd parlement. En met nieuwe verkiezingen op de loer is het sentiment op de markten voorlopig allesbehalve stabiel. Europa staat hiermee aan de vooravond van een onvoorspelbaar najaar, met Frankrijk als middelpunt van de storm.
China trapt op de rem – en beleggers merken het
De Chinese economie vertoont steeds meer tekenen van afkoeling. De macro-economische cijfers over juli maken duidelijk dat het herstel na de coronaperiode kwetsbaarder is dan gehoopt. De industriële productie groeide met 5,7% ten opzichte van vorig jaar: het laagste groeitempo sinds november. En ook de Chinese consument houdt de hand op de knip: de detailhandelsverkopen vertraagden van 4,8% in juni naar 3,7% in juli. Een duidelijk signaal dat de binnenlandse vraag verzwakt, mede door stagnerende inkomensgroei en een laag consumentenvertrouwen.
Afname Chinese retailverkopen voor tweede maand op rij
Vooral de vastgoedsector blijft een bron van zorg. De prijzen van nieuwbouwwoningen daalden in juli met gemiddeld 0,3% in 70 grote steden. Het herstel waar de markt eerder op hoopte lijkt daarmee verder uit zicht. Overheidsmaatregelen zoals lagere hypotheekrentes en het herbestemmen van onverkochte huizen naar sociale woningbouw brengen vooralsnog weinig verandering. Integendeel: vastgoedinvesteringen liggen dit jaar al 12% lager dan in 2024. Daarmee blijft vastgoed een rem op de groei. En dat in een economie waar deze sector traditioneel een sleutelrol speelt.
Daar bovenop komt deflatie. De consumentenprijzen bleven gelijk ten opzichte van een jaar eerder, terwijl de producentenprijzen met 3,6% daalden. Die prijsdruk is het gevolg van overcapaciteit in de industrie. Om dat structurele probleem aan te pakken, is de Chinese overheid gestart met een campagne tegen ‘involution’: het fenomeen van voortdurende overproductie dat leidt tot steeds lagere marges.
De Chinese economie leunt inmiddels weer zwaar op de export om de groei aan te jagen. In juli nam de uitvoer toe met 7,2%, maar dat is geen garantie voor de toekomst. De handelsoorlog met de Verenigde Staten is opnieuw gepauzeerd voor 90 dagen, maar het risico op nieuwe importheffingen blijft in de lucht hangen.
Bovendien laaiden de spanningen met de VS opnieuw op, dit keer in de technologiesector. De Chinese overheid riep grote techspelers zoals Alibaba en ByteDance op om hun bestellingen van Nvidia’s nieuwe H20-chip te staken. Aanleiding waren uitspraken van de Amerikaanse minister van Handel, die suggereerde dat China bewust inferieure chips krijgt aangeboden om de afhankelijkheid van Amerikaanse technologie in stand te houden.
In reactie daarop zetten Chinese toezichthouders in op nationale alternatieven zoals Huawei en Cambricon. Formeel zijn de instructies aan bedrijven informeel, maar de angst voor mogelijke sancties is groot. Voor beleggers onderstreept dit hoe precair de balans is: geopolitieke spanningen, interne zwakte en een wankel herstel zorgen voor een Chinese economie die de komende tijd extra alertheid verdient.
De kracht van een kwartje
Terugkijkend op de afgelopen maanden valt op hoe de financiële markten voortdurend heen en weer zijn bewogen tussen hoop en onzekerheid. Het vooruitzicht van renteverlagingen door de Fed met een kwartje, sterke kwartaalcijfers van grote bedrijven en de discussies tijdens het symposium in Jackson Hole gaven beleggers vertrouwen en hielpen indices zoals de S&P 500 naar recordhoogtes. Maar tegelijkertijd herinnerden arbeidsmarktcijfers en oplopende politieke spanningen ons eraan dat dit herstel broos is en snel kan kantelen.
Met het laatste kwartaal van 2025 voor de deur is duidelijk dat de weg omhoog niet vanzelfsprekend is. Markten blijven uiterst gevoelig voor nieuwe economische cijfers, besluiten van centrale banken en de politieke dynamiek in zowel Europa als de Verenigde Staten. De ontwikkelingen in Frankrijk, de spanningen in en rond China en de koers van de Fed zullen de komende maanden medebepalend zijn voor het sentiment.
In die context laten SemmieWealth’s portefeuilles juist hun kracht zien. Eerder dit jaar drukte de wereldwijde onrust stevig op de resultaten, maar inmiddels staan alle portefeuilles – van defensief tot zeer offensief – weer in het groen. Het herstel is breed gedragen en onderstreept hoe onze kernprincipes werken: spreiding, discipline en periodiek inleggen zorgen voor rust en stabiliteit, ook wanneer de wereld in beweging is.
Dat betekent niet dat rendement ooit gegarandeerd is. Ook het najaar zal waarschijnlijk momenten van onrust kennen. Juist daarom is het voor beleggers belangrijk om niet te veel waarde te hechten aan kortetermijnschommelingen, maar koersvast te blijven en het vizier op de lange termijn te houden.
| Portefeuille: | Bruto rendement augustus | Bruto rendement 2025 (YTD) |
|---|---|---|
| Solid – defensief: | 0,11% | 1,75% |
| Solid – neutraal: | 0,13% | 1,64% |
| Solid – offensief: | 0,12% | 1,27% |
| Solid – zeer offensief: | 0,10% | 0,50% |
| Smart – defensief: | 0,58% | 2,64% |
| Smart – neutraal: | 0,55% | 2,51% |
| Smart – offensief: | 0,51% | 2,29% |
| Smart – zeer offensief: | 0,47% | 1,69% |
| Sustainable – defensief: | -0,22% | 2,32% |
| Sustainable – neutraal: | -0,33% | 2,17% |
| Sustainable – offensief: | -0,44% | 1,77% |
| Sustainable – zeer offensief: | -0,59% | 0,63% |